Pytania i Odpowiedzi

W dotychczasowej praktyce medycznej zespoły kliniczne określane jako bóle grzbietu czy bóle kręgosłupa rozpatrywane są jedynie z morfologicznego punktu widzenia, a więc postępowanie terapeutyczne sprowadza się do leczenia stanu zapalnego, zmiany zwyrodnieniowej, choroby metabolicznej, nowotworowej, wady wrodzonej czy uszkodzenia mechanicznego, np przepukliny. Natomiast rzadko są rozpatrywane  z punktu widzenia przyczyn czynnościowych [ niestety nieuchwytnych w obiektywnych badaniach obrazowych ] a praktyka kliniczna pokazuje, że stanowią   one największy problem. Obraz kliniczny jest przede wszystkim skutkiem zmian czynnościowych, w o wiele mniejszym stopniu zależy od patologii strukturalnej [ Lewit, Maigne, Rakowski, Słobodzian ]. Zaburzenia czynnościowe są odwracalne, a więc proces leczenia przynosi natychmiastowy efekt terapeutyczny, tzw "cudowne wyleczenie", które było łatwo przewidywalne.
W ostatnich latach przeprowadzono szereg  udokumentowanych prac naukowych potwierdzających za pomocą metod obrazowych [ tomograf komputerowy, rezonans magnetyczny ] bezobjawowe przypadki przepukliny jądra miażdżystego. Metodą MRI , Boden z George Washington University Medical Center wykrył przepuklinę krążka u 20 % badanych, którzy nie ukończyli jeszcze 60 lat i nie odczuwali żadnych dolegliwości, a u 50 % zaobserwowano uwypuklenie krążka. W innych badaniach stwierdzono brak korelacji pomiędzy intensywnością odczuwanego bólu a zaawansowaniem zmian zwyrodnieniowych krążka czy też wielkością przepukliny jądra miażdzystego [ Lewit]. Podobnie, badaniami radiologicznymi i anatomopatologicznymi stwierdzono masowe występowanie zmian zwyrodnieniowych kręgów u 60 – 80 % populacji ludzkiej po 50 roku życia. W toku ontogenezy zanika wcześnie unaczynienie krążka, a zawartość wody obniża się gwałtownie podczas pierwszych trzech dekad życia. Zmiany degeneracyjne nasilają sie z wiekiem, natomiast bóle grzbietu pojawiają się szczególnie często w okresie największej aktywności życiowej. Zdarza się, że u osób cieszących się znakomitym zdrowiem, stwierdza się nasilone zmiany zwyrodnieniowe i odwrotnie, istnieją osóby z ostrymi dolegliwościami [ zwłaszcza u młodych pacjentów] bez śladów zmian zwyrodnieniowych. A więc wykryta i potwierdzona patologia strukturalna niekoniecznie ma związek z dolegliwościami klinicznymi. Zmiany strukturalne często nie dają żadnych objawów, dopóki współzaburzeniu nie ulegną zmiany czynnościowe [Lewit].