Narząd ruchu w medycynie

Narząd ruchu w medycynie

Jest istniejąca w medycynie klasycznej zasada, że dowody oparte wyłącznie na danych klinicznych, należy odrzucać ponieważ są „subiektywne”. Z tego właśnie powodu świat medyczny tak nieufnie i powoli przyjmuje do wiadomości fakt, iż zaburzenie czynności narządu ruchu jest najczęstszą przyczyną bólu oraz wielu innych dolegliwości. Fakt, że ból pozostaje w bardzo bliskiej korelacji ze zwiększonym napięciem, a mniejsze napięcie przynosi ulgę jest niestety oparty tylko na dowodach klinicznych. Uzyskanie ich zależy od badania manualnego terapeuty, dosłownie od „naszych rąk” badających dotykowo. Elektromiograf (EMG) definiuje aktywność całego mięśnia, w wyniku aktywowania płytki nerwowo- mięśniowej, natomiast nie zapisuje napiętych pasm mięśniowo-powiężiowych identyfikowanych przy pomocy płaskiej palpacji. Receptory bólu znajdują się dokładnie, w tych strukturach gdzie powstają napięcia: w przyczepach ścięgien, torebkach stawowych, więzadłach i mięśniach. Na dzień dzisiejszy narząd ruchu jest „ ziemią niczyją” znajdującą się poza obszarem zainteresowań neurologii, ortopedii, i reumatologii. Jak pokazuje praktyka, zaburzenia czynnościowe dotyczą rzeszy pacjentów, u których występuje szereg dysfunkcji organizmu i dolegliwości bólowych bez żadnych uchwytnych zmian patomorfologicznych w badaniach diagnostycznych.
Uwieńczeniem wysiłków  osobowości naukowych myśli terapii manualnej zajmującej się zmianami czynnościowymi narządu ruchu byłoby stworzenie specjalizacji medycznej zajmującej się zaburzeniami czynnościowymi [ zawierającej tak samo dorobek praktyczny jak i naukowy] co niewątpliwie przyniosłoby ogromne korzyści dla pacjentów, lekarzy i terapeutów. Nazwa najbardziej właściwa byłaby zdaniem Profesora Karela Lewita  „Medycyna Mięśniowo-szkieletowa”

Aby uzyskać informacje na tematy związane z konkretnymi specjalizacjami, zapraszam Państwa do  podstrony Pytania i Odpowiedzi → Dla Specjalistów Medycyny Klasycznej lub proszę o kontakt bezpośredni.

czytaj więcej