Pytania i Odpowiedzi

Medycyna klasyczna często nie docenia znaczenia narządu ruchu.

Niestety obecny model medycyny klasycznej niedocenia znaczenia narządu ruchu w diagnostyce i leczeniu wielu dolegliwości [często imitujących choroby narządów wewnętrznych]. Jako terapeuci manualni zauważamy iż pomimio dostępnej wiedzy na temat możliwości leczenia wielu chorób manualnie, zostaly one sklasyfikowane jako choroby o nieznanym podłożu. Konsekwencje braku informacji wśród specjalistów bywają często niekorzystne dla pacjenta gdyż leczenie jest objawowe i często nieskuteczne. Trudno jest zaakceptować takie konsekwencje jak zupełnie niepotrzebne operacje na kręgosłupie czy stawie biodrowym.  Medycyna klasyczna w zasadzie widzi tylko część bierną aparatu ruchu [ kości i stawy ] tak więc patologię dostrzega się tylko gdy występują zmiany strukturalne i organiczne. To zwykle obiera się jako źródło bólu lub dolegliwości. Następstwem tak ograniczonego wglądu jest miejscowe widzenie problemu [ ból  kręgosłupa szyjnego skupia uwagę tylko na odcinku C, a bóle kręgosłupa lędzwiowego  na  odcinku L/S ]. Jeśli specjalista medycyny klasycznej nie widzi zmian strukturalnych w narządzie ruchu [ np. zmian zwyrodnieniowych] to zwykle upatruje źródła dolegliwości w neurologii pomijając zupełnie układ mięśniowo - powięziowy. Choć powoli wiedza z tego zakresu dociera do środowiska lekarskiego to jeszcze w dalszym ciagu rola mięśni, więzadeł, torebek stawowych [ dokładnie CZST tych struktur ] jest niedostrzegalna w procesie tworzenia się dolegliwości występujących w rożnych specjalizacjach medycznych. Warto wreszcie również zaznaczyć że Narząd Ruchu to także obraz psychiki człowieka. Nie dostrzega się faktu iż mięśnie są narzędziem wyrażania stanu napięć emocjonalnych i generalnie rzecz biorąc sposobów funkcjonowania jednostki. Takie pojmowanie człowieka [ tj. łańcuchy mięśniowe są ukształtowane przez sposób życia] powoduje zupełnie inne decyzje terapeuty dotyczące leczenia u osób posiadających bardzo podobne spektrum dolegliwości.