Pytania i Odpowiedzi

Podrażnienia struktur łącznotkankowych i mięśni mylnie interpretowane jako dolegliwości z dyskopatii

Z obserwacji etiopatologii i terapii zespołów bólowych kregosłupa wynika podział na dwa zespoły: [ Lewit, Maigne, Rakowski, Słobodzian]:
1. Zespół przeciążeniowy / pseudokorzeniowy.
W praktyce klinicznej jest najczęściej spotykanym zespołem bólowym, który wywołany jest przez podrażnienie więzadeł, ścięgien oraz mięśni. Topografia bólu i dolegliwości jest podobna jak z ucisku korzeni nerwowych i z tego właśnie powodu zespół przeciążeniowy bywa błędnie interpretowany jako dyskopatie. Przykładem może być podrażnione więzadło krzyżowo- guzowe, które może dawać ból promieniujący tylną powierzchnią uda i podudzia sięgający czasem podeszwowej części stopy- topografia podobna jak z ucisku korzenia S1 [mylony z rwą kulszową]. Ponadto, nawet jesli dodatkowe badania obiektywne wykażą  patologię morfologiczną [zmiany degeneracyjne trzonów kręgów, krążków międzykręgowych łącznie z ich przepuklinami] to w dalszym ciągu mogą one nie mieć znaczenia klinicznego, gdyż jak pokazuje praktyka i badania naukowe istnieje brak korelacji pomiędzy wykrytym konfliktem korzeniowym a objawami klinicznymi. Z tego właśnie powodu zespół przeciążeniowy słabo reaguje na leczenie farmakologiczne  a nawet operacyjne, natomiast dobrze na leczenie terapią manualną.
2. Zespół korzeniowy aktywny
Zespół ten występuje stosunkowo rzadko  [ Lewit, Maigne, Rakowski, ]. Jest to ból pochodzący z receptorów drażnionych w danym segmencie [czynnościowe zmiany  tkanek miękkich złącza kręgowego] połączony z neurologicznymi objawami kompresji korzeni [mechaniczne uszkodzenie] tj. zaburzenia czucia, osłabienie lub zaniki mięśniowe,  osłabienie odruchów ścięgnistych. Wypadniecie jądra przez pęknięty lub rozerwany pierścień włóknisty zawsze jest poprzedzone [ lub istnieje równolegle] zaburzoną równowagą statyczną całego złącza międzykręgowego [stawów międzywyrostkowych, systemu torebkowo-więzadłowego oraz mięśni] w obrębie którego znajduje się gęsta sieć receptorów bólowych.  Zespół przeciążeniowy towarzyszy  więc aktywnym konfliktom korzeniowym [pomijając nagłe urazy i ciężkie choroby organiczne ]. Dla uzyskania otymalnych efektów, leczenie farmakologiczne lub chirurgiczne  powinno być wspomagane terapią manualną.

Jest to umowny podział ponieważ wszystkie dolgliwości wynikają z podrażnień tkanki łącznej i mięśniowej powodując nierównowagę statyczną, która w konsekwencji prowadzi do mechanicznych przeciążeń i uszkodzeń układu ruchu. Zespół korzeniowy aktywny poprzedzony jest długotrwającym zespołem przeciążeniowym [pomijając zespoły korzeniowe wywołane zmianami organicznymi typu nowotwór, grużlica, stan zapalny, uraz].